X
تبلیغات
ویولنیست - تا حرفه ای شدن... (اصول نوازندگی ویلن)
اگر به تازگی یادگیری ویلن را آغاز کرده اید،لازم است اصول زیر را به دقت خوانده و رعایت کنید.در واقع برای اینکه یک ویلنیست حرفه ای شوید رعایت این نکات لازم است.در این قسمت برای شما دوستان پاره ای از اصول اولیه ی نواختن ویلن را توضیح میدهم.

 سلفژیانت خوانی:

سلفژ پایه و اساس تعلیم در موسیقی است.این قسمت به تنهایی میتواند کیفیت شنوایی هنرجو را بالا برده و این اجازه را به او بدهد تا تمام توجه خویش را به مکانیسم انگشتان و آرشه معطوف دارد.

استعداد های طبیعی:

هنرجویی که علاقه مند است تا وجود خویش را به فراگیری ویلن اختصاص دهد،بایستی دارای دست چپ مناسب برای ساز،انعطاف پذیری قابل ملاحظه در هردو بازو وتوانایی در خواندن نت(سلفژ)بادقت کامل باشد.باید توجه داشت که هیچ مقداری از تمرین وممارست قادر نخواهد بود تا خلاء ناشی از فقدان این کیفیات طبیعی را پر نماید.

انتخاب ساز:

ساز بایستی دقیقاً متناسب با اندازه های بازو ودست چپ شاگرد باشد.سازی که فرم و اندازه ی آن زیاد بزرگ است مانعی برای شاگرد در راه نوازندگی دقیق و بدست آوردن وضعیت خوب در بدست گرفتن ساز خواهد بود.

لئونارد هوبرت در کتاب ژیمناستیک ویلن می گوید:"تمرین کردن با سیم های نامرغوب به مراتب بدتر از تمرین نکردن است!"این مسئله هنگامی که هنرجو دوبل نت نوازی هارا شروع میکند بیشتر مورد توجه قرار میگیرد.

انتخاب آرشه:

برای کسانی که تازه شروع میکنند معلم باید یک آرشه ی سبک انتخاب کنند ومهم تر اینکه آرشه زیاد بلند نباشد.

اصول اولیه:

وضعیت بدن: وضعیت بدن باید ساده و طبیعی باشد؛سبک قدیمی که درآن تمام وزن بدن را روی یک پا می اندازند به هیچ وحه توصیه نمیشود.یک پای سبک و چابک کمی حلوتراز بدن کافیست تا تعادل را حفظ کند.

چگونه ویلن را نگه داریم:

یکی از مسائل در نگهداری ویلن بر روی شانه اینست که آنراطوری نگه داریم که نه شانه زیاد بالا برود ونه آنکه با دست چپ نگه داشته شود این مشکلیست که باید به تدریج و قبل از پرداختن به فصل تغییر پوزیسیون برآن فائق آییم این را نیز باید اضافه کرد که عادت به بالا نگه داشتن شانه نه تنها غلط و ازنظر ظاهری زشت است است بلکه هنرجو را دچار عوارض فیزیکی میکند.دسته ی ویلن بایستی توسط بند اول انگشت شست و بند آخر انگشت اشاره گرفته شود و ته ساز زیر قسمت چپ چانه به طور افقی قرار گیرد.وسط فک پایین که روی زیرچانه ای قرار میگیرد ویلن را نگه میدارد وهمچنین ویلن توسط دست و استخوان ترقوه در وضعیت خود میماند.

سطح رویی ساز نباید کاملاً افقی باشد بلکه قدری به طرف راست نگه داشته شود(ویلن زاویه ی 45 درجه با سطح افق داشته باشد).برای رسیدن به این مقصود یک بالشتک(شولدرshoulder)یا دستمال را روی شانه ی چپ در زیر ویلن قرار میدهیم.خواهیم دید که طرف چپ ویلن کمی بالا خواهد آمد.آرنج بایستی به طرف سینه متمایل باشد،یه طوریکه درزیر وسط ویلن قرار گیرد،پشت دست تقریبا در یک خط مستقیم باساعد بوده و انگشتان،بالای سیم ها در وضعیت گرد (کمی خم) نگه داشته شود.

چگونه آرشه را نگه داریم:

1-آرشه باتمام انگشتان نگه داشته میشود.با نوک شست که مقابل محفظه ی ته آرشه قرار گرفته بایستی با وسط دست در یک خط باشد.

2- انگشتان در وضعیت طبیعی روی چوب آرشه قرار میگیرند. قابل ذکر است که انگشتان نباید خیلی چسبیده به هم نه خیلی باز از هم و درهر حال سفت هم نباشند.چوب ارشه باید از زیر بند دوم انگشت سبابه و نوک انگشت کوچک بگذرد و باید اضافه کرد که انگشت شست نباید به سمت بیرون شکسته شود وباید به صورت گرد ( خم شده به سمت داخل ) نگه داشته شود. وانگشت کوچک باید به صورت گرد بر روی انتهای آرشه قرار داده شود. در ابتدا هنرجویان معمولا آرشه را طوری می گیرند که بند انگشت شست آنها به سمت خارج قرار می گیرد. باید دانست که این حرکت انگشت شست طبیعی نیست و باعث می شود که مچ و دست نیز سفت و خشک شده و حرکات مچ دست به راحتی انجام نپذیرد. برای اجتناب از این عیب باید همواره مراقب بود تا نوک انگشت شست به طرف داخل به صورت گرد باشد.

وضعیت بازوی راست:

بازو همیشه باید کاملا نرم و راحت باشد و شخص باید مراقب آرنج باشد که نه زیاد بالا بیاید و نه زیاد پایین. وقتی روی سیم می یا لا آرشه می کشیم بازو باید پایین بیاید به طوری که در طول بدن قرار گیرد و هنگامی که روی سیم  ر  و سل آرشه می کشیم کمی بالا رود.

توجه: با بازو ننوازید.

تمام کتابهای آموزشی ویولن هنرجویان را از این غیب برهذر می دارند اما متاسفانه نه تعریف درستی از آن ارائه می دهند ونه شیوه ی پرهیز از آن را گوشزد می کنند. نو آموز در ابتدا نباید تمام طول آرشه را به کار گیرد. هدف از این توصیه جلوگیری از نوازندگی با بازو می باشد. اگر نوآموز همه ی طول آرشه را به کار گیرد وضعیت اجباری و نادرستی اتقاق می افتد. و از آنجا که در چنین حرکتی ابتکار عمل با بخش پشتی بازو خواهد بود وضع عادی فقط پس از طی یک قوس 40 درجه بر محور شانه میسر خواهد شد. در این حالت است که در واقع بیشترین نقش را بازو ایفا خواهد کرد. اما اگر نوآموز منتهی الیه ته  و سر آرشه را در حدود 10 سانت از هز طرف به کار نگیرد بدون هیچ زحمتی به حالت درست دست می یابد و برای این منظور کافی است نرمش مفاصل آرنج، مچ و انگشتانش را حفظ کند تا به تدریج و به طور طبیعی و خودکار دستش به هنگام رفتن به ته آرشه به سمت راست و هنگام رفن به نوک آرشه به چپ برود.

وضعیت آرشه در ارتباط با سیمها:

آرشه قطعاً و همیشه باید موازی با خرک باشد.چوب آرشه کمی متمایل به طرف دماغه به طوری که این امکان را به موی آرشه بدهد که سراشیبی سیمها را بهتر طی کند. در آرشه ی راست وقتی که آرشه به نیمه می رسد پشت دست باید با ساعد در یک خط قرار گیرد و مچ در همه حال کنترل چوب را به عهده دارد. در نوک آرشه روی سیم لا آرنج باید بالاتر از مچ ودر یک خط با آن باشد و پشت دست کمی متمایل به طرف ساعد. هرچه کمتر بهتر. هنگامی که آرشه می کشید ( از نوک به ته آرشه ) مچ را تدریجا بالا بیاورید تا موازی بودن آرشه با خرک و موازی بودن موی آرشه با سیمها حفظ شود.


برچسب‌ها: تکنیک ها

تاريخ : جمعه 11 شهریور1390 | 12:6 بعد از ظهر | نویسنده : ویولنیست |
.: Weblog Themes By VatanSkin :.